You are currently browsing the monthly archive for اوت 2009.

بچه‌تر که بودم، یک کتاب بود با یک جلد خاکستری براق. بهترین کتابم بود. همیشه میخواندمش. رمان نبود. نه، سری داستان‌های ژول ورن هم نبود. ولی، سرگرمم میکرد عین یک رمان و هیجان انگیز بود عین کتاب‌های ژول ورن. ظهرها که خانه خواب بود و ساکت، میرفتم سراغش. قطور بود و آن زمان بلند کردنش از کتابخانه برای هیکل لاغر من نیازمند خرده‌ای زور. از بس که خوانده بودمش، از شیرازه‌ رفته بود. باید مراقب می‌بودم که مبادا جلدش دوباره بیفتد و صدای مادر که خوابیده بود بلند شود. آفتاب گرم ظهر، تکه تکه میشد از پشت پرده‌ها و میزد تو و می‌افتاد روی قالی قرمز رنگ وسط اتاق. من هم خودم رو پهن میکردم روی قالی و کتاب رو میگذاشتم جلوم. دستم زیر چانه و نوک پاهام بازی‌کنان توی هوا…

«آنجل، بلندترین آبشار جهان… اَ اَ اَ اَ …» و نگاه میکنم کنارش به یک عکس سیاه و سفید که اگر دقت میکردی، میتونستی آبشار رو توی دل اون خط دراز سفید رنگ ببینی. ورق میزنم. «کاشف اشعه ایکس: رونتگن» و چشمهام برقی میزنند: «اِ همین که دیروز کارتونش بودها… خودم میدونستم…». باز هم ورق میزنم… ستون سمت راست، بالون. کمی آن طرف‌تر روبرویش، برادران منگل فیه. «چی؟ برادران منگول چی‌چی؟ …هی‌هی‌هی…» ریز میخندم و خودم و برادرم رو در حالیکه «منگل بازی» درمی‌آوریم، در حال سوار شدن به بالون تصور میکنم. «یعنی اونا هم همین شکلی بودن؟…» و از این تصور دوباره ریز میخندم.

ورق میزنم. مشاهیر تاریخ. عاشق این قسمت از کتابم. ماری کوری، ابوعلی سینا، ژان پل سارتر، آتیلا، سهروردی، انوره دو بالزاک، صادق هدایت، آنتوان چخوف (که همیشه با ایوان مخوف اشتباهش میکردم) و… میرسم به ابوحفص سغدی:

«آهوی کوهی در دشت چگونه بوذا … او ندارد یار بی یار چگونه روذا»

«اولین شعر فارسی؟ …» نگاه میکنم به تاریخش. «شاعر سده سوم و چهارم هجری». کمی گیج شده ام. «ای بابا… پس ینی اصن قبلش ینی هیچ شاعری نبوده؟…» سعی میکنم کمی فکرم رو جمع کنم… «آها. خوب شاید قبلیا رو جایی ننوشتن. ولی بوده که… آره همینه فک کنم» به نظر کمی متقاعد شده ام. دوباره ورق میزنم. صدای قابلمه ها از آشپزخانه بلند میشود. «نه‌ه‌ه‌ه… تو رو خدا مامان. یه ذره دیگه بخواب» پیش خودم میگم. «آخه هنوز تموم نشده که …». صدا بلندتر میشود. چاره ای نیست. ظهر تمام شده. کتاب رو میبندم و با احتیاط میگذارمش توی کتابخانه و جلدش رو که بیرون زده با فشار دست هل میدهم داخل. میدوم به سمت آشپزخانه. «ماماااان! چی داریم من بخورم…»

Advertisements

با نوک انگشت‌هام خاکه های نان‌برنجی رو به آرومی میگردم… «اِ یک دونه سالم…» و مثل باستان‌شناس‌ها با دقت از زیر خاکه‌ها میکشمش بیرون. زیر لب میگم: دیدی بازم بود! و اون رو با افتخار در دهانم میگذارم…